همراه با فصول در گذر زمان

   

 

‍

:: دریچه ای رو به هنر و فرهنگ ::

دریچه ای رو به جهان دانش

بلبلی از جلوهٔ گل بی قرار

گشت طربناک بفصل بهار

در چمن آمد غزلی نغز خواند

رقص کنان بال و پری برفشاند

بیخود از این سوی بدانسو پرید

تا که بشاخ گل سرخ آرمید

پهلوی جانان چو بیفکند رخت

مورچه‌ای دید بپای درخت

با همه هیچی، همه تدبیر و کار

با همه خردی، قدمش استوار

ز انده ایام نگردد زبون

رایت سعیش نشود واژگون

قصه نراند ز بتان چمن

پا ننهد جز بره خویشتن

مرغک دلداده بعجب و غرور

کرد یکی لحظه تماشای مور

خنده کنان گفت که ای بیخبر

مور ندیدم چو تو کوته نظر

روز نشاط است، گه کار نیست

وقت غم و توشهٔ انبار نیست

همرهی طالع فیروزبین

دولت جان پرور نوروز بین

هان مکش این زحمت و مشکن کمر

هین بنشین، می‌شنو و می‌نگر

نغمهٔ مرغان سحرخیز را

معجزهٔ ابر گهرریز را

مور بدو گفت بدینسان جواب

غافلی، ای عاشق بیصبر و تاب

نغمهٔ مرغ سحری هفته‌ایست

قهقهٔ کبک دری هفته‌ایست

روز تو یکروز بپایان رسد

نوبت سرمای زمستان رسد

همچو من ای دوست، سرائی بساز

جایگه توش و نوائی بساز

بر نشد از روزن کس، دود ما

نیست جز از مایهٔ ما، سود ما

ساخته‌ام بام و در و خانه‌ای

تا نروم بر در بیگانه‌ای

تو بسخن تکیه‌کنی، من بکار

ما هنر اندوخته‌ایم و تو عار

کارگر خاکم و مزدور باد

مزد مرا هر چه فلک داد، داد

لانه بسی تنگ و دلم تنگ نیست

بس هنرم هست، ولی ننگ نیست

کار خود، ای دوست نکو میکنم

پارگی وقت رفو میکنم

شبچره داریم شب و روز چاشت

روزی ما کرد سپهر آنچه داشت

سر ننهادیم ببالین کس

بالش ما همت ما بود و بس

رنجه کن امروز چو ما پای خویش

گرد کن آذوقهٔ فردای خویش

خیز و بیندای به گل، بام را

بنگر از آغاز، سرانجام را

لانه دل‌افروزتر است از چمن

کار، گرانسنگتر است از سخن

گر نروی راست در این راه راست

چرخ بلند از تو کند بازخواست

گر نشوی پخته در این کارها

دهر بدوش تو نهد بارها

گل دو سه روزیست ترا میهمان

میبردش فتنهٔ باد خزان

گفت ز سرما و زمستان مگو

مسلهٔ توبه به مستان مگو

نو گل ما را ز خزان باک نیست

باد چرا میبردش خاک نیست

ما ز گل اندود نکردیم بام

دامن گل بستر ما شد مدام

عاشق دلسوخته آگه نشد

آگه ازین فرصت کوته نشد

شب همه شب بر سر آنشاخه خفت

هر سحرش چشم بدت دور گفت

کاش بدانگونه که امید داشت

باغ و چمن رونق جاوید داشت

چونکه مهی چند بدینسان گذشت

گشت خریف و گه جولان گذشت

چهر چمن زرد شد از تند باد

برگ ز گل، غنچه ز گلشن فتاد

دولت گلزار بیکجا برفت

وان گل صد برگ بیغما برفت

در رخ دلدار جمالی نماند

شام خوشی، روز وصالی نماند

طرح چمن طیب و صفائی نداشت

گلبن پژمرده بهائی نداشت

دزد خزان آمد و کالا ربود

راحت از آن عاشق شیدا ربود

دید که هنگام زمستان شده

موسم هشیاری مستان شده

خرمنش از برق هوی سوخته

دانه و آذوقه نیندوخته

اندهش از دیده و دل نور برد

دست طلب نزد همان مور برد

گفت چنین خانه و مهمان کجا

مور کجا، مرغ سلیمان کجا

گفت یکی روز مرا دیده‌ای

نیک بیندیش کجا دیده‌ای

گفت حدیث تو بگوش آشناست

منعم دوشینه چرا بی نواست

در صف گلشن نه چنان دیدمت

رقص کنان، نغمه زنان دیدمت

لقمهٔ بی دود و دمی داشتی

صحبت زیبا صنمی داشتی

بر لب هر جوی، صلا میزدی

طعنه بخاموشی ما میزدی

بسترت آنروز گل آمود بود

خاطرت آسوده و خشنود بود

ریخته بال و پر زرین تو

چونی و چونست نگارین تو

گفت نگارین مرا باد برد

میشنوی؟ آن گل نوزاد مرد

مرحمتی میکن و جائیم ده

گرسنه‌ام، برگ و نوائیم ده

گفت که در خانه مرا سور نیست

ریزه خور مور به جز مور نیست

رو که در خانهٔ خود بسته‌ایم

نیست گه کار، بسی خسته‌ایم

دانه و قوتی که در انبان ماست

توشهٔ سرمای زمستان ماست

رو بنشین تا که بهار آیدت

شاهد دولت بکنار آیدت

چرخ بکار تو قراری دهد

شاخ گلی روید و باری دهد

ما نگرفتیم ز بیگانه وام

پخته ندادیم بسودای خام

مورچه گر وام دهد، خود گداست

چون تو در ایام شتا، ناشتاست

 

 سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

سرها در گریبان است

کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را

نگه جز پیش پا را دید، نتواند

که ره تاریک و لغزان است

وگر دست محبت سوی کسی یازی

به اکراه آورد دست از بغل بیرون

که سرما سخت سوزان است

نفس، کز گرمگاه سینه می آید برون، ابری شود تاریک

چو دیوار ایستد در پیش چشمانت

نفس کاین است، پس دیگر چه داری چشم

ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟

مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین

هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آی ...

دمت گرم و سرت خوش باد

سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای

منم من، میهمان هر شبت، لولی وش مغموم

منم من، سنگ تیپاخورده ی رنجور

منم، دشنام پست آفرینش، نغمه ی ناجور

نه از رومم، نه از زنگم، همان بیرنگ بیرنگم

بیا بگشای در، بگشای، دلتنگم

حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد

تگرگی نیست، مرگی نیست

صدایی گر شنیدی، صحبت سرما و دندان است

من امشب آمدستم وام بگذارم

حسابت را کنار جام بگذارم

چه می گویی که بیگه شد، سحر شد، بامداد آمد ؟

فریبت می دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست

حریفا ! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان است

و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده

به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود، پنهان است

حریفا ! رو چراغ باده را بفروز، شب با روز یکسان است

سلامت را نخواهند پاسخ گفت

هوا دلگیر، درها بسته، سرها در گریبان، دستها پنهان

نفسها ابر، دلها خسته و غمگین

درختان اسکلتهای بلور آجین

زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه

غبار آلوده مهر و ماه

زمستان است.

 

 پولدار که باشی... 

برف بهانه ای میشود برای لباس نو خریدن 

با دوستان به اسکی رفتن , تفریح کردن و از زندگی لذت بردن... 

اما خدا نکند فقیر باشی و برف ببارد... 

از بیکار شدن پدر کارگرت بگیر تا غم پاره بودن کفشهایت  

وچکه کردن سقف خانه ات..

 

 

 

تعریف تفکر

تفکر، عملی ذهنی است و زمانی مطرح می‌گردد که انسان با مسئله‌ای روبرو و خواهان حل آن است‌. در این موقع ذهن، سعی دارد برای مورد پیش آمده راه حلی بیابد و این ذهنیت را تفکر می نامند.

تفکر همان سازماندهی آن چه درگذشته به خاطر سپرده شده است می باشد.

تفکر فرایندی رمزی و درونی است که منجر به یک حوزه شناختی می‌گردد که نظام شناختی شخص متفکر را تغییر می‌دهد.

تفکر فرایندی است که از طریق آن یک بازنمایی ذهنی جدید به وسیله تبدیل اطلاعات و تعامل بین خصوصیات ذهنی، قضاوت، انتزاع، استدلال و حل مسئله ایجاد می‌گردد.

تفکر ، تلاشی است ذهنی، برای پاسخ گویی صحیح و دقیق به سوالات ذهنی که به ابزاری چون منطق ، خرد ورزی،دانش،تجربه و درک صحیح موضوع نیازمند است.

در نهایت به طور ساده تفکر را می توان چنین تعریف نمود ( تفکر کنترل هدفمند فکر و اندیشه است).

در نهایت تفکر را می توان به اختصار چنین عنوان نمود: تفکر سازمان دادن و تجدید سازمان در یادگیری گذشته جهت استفاده در موقعیت فعلی است.

تعریف تعقل

برای تعقل تعریف خاصی از نظر روانشناسان و فلاسفه به طور واضح و شفاف مطرح نگردیده لذا آنچه که بیان شده در رابطه با عقل است.

عقل، یک نیروی الهی است که ادراکات و محسوسات ما را تنظیم نموده و قانون بهره برداری می سازد.

عقل، یک وسیله درونی است که هدف را انتخاب و وسایل مربوطه را تشخیص می دهد.

عقل، راهنمایی است که مجهولات را به وسیله معلومات روشن می سازد.

عقل، نیرویی است که حرکات طبیعی حیوانی ما را کنترل می نماید.

عقل، فعالیتی است که مانند دانه های نور فوتون هر لحظه ریزش می کند و محصول این ریزش در حس مشترک ذهنی ما به صورت مفاهیم کلی و قضایای قانونی در می آید.

عقل، پدیده ای است در درون ما که اصول ریاضی را درک می کند.

عقل، نیرویی است که حرکات طبیعی حیوانی ما را کنترل می نماید.

تعریف تعهد

تعهد در لغت به معنای شرط در پذیرفتن عهدی یا پیمانی است که شخص آن را به عهده می گیرد و ملزم به اجرای آن است. در این مجموعه که فایلی بنام تفکر، تعقل و تعهد آورده شد هدف این است که هر از گاهی چه نقل قول از فلاسفه ، بزرگان ، صاحبنظران مواردی درج گردد، یا اشعاری یا سخنان نغزی یا تصاویری گویا در این رابطه.

 

 

 

سه چیز را با احتیاط برداریم : قدم ,قلم ,قسم

سه چیز را پاک نگه داریم: جسم ,خیال ,لباس

^{از سه چیز کار بگیریم: عقل ,همت ,صبر}

سه چیز را نشکنیم : دل ، قسم ، پیمان

سه چیز را هرگز نخوریم : حسرت، افسوس ، غصه

خود را به سه چیز آلوده نکنیم: خیانت ، قمار ، اعتیاد

از سه چیز خود را دور نگه داریم: حسادت ، حماقت،غرور 

با سه چیز کار انجام ندهیم : ترس ، ریا ، غضب

از سه چیز فرار کنیم : تنبلی ، شک ، تعصب

 سه چیز را  راحت نریزیم: اشک ،خون ، آبرو

به سه چیز عادت نکنیم : دوست ؛ تلویزیون، اینترنت

از سه چیز نون نخوریم : دزدی، قرض ، تملق

سه کار را زیاد انجام دهیم: زیارت ، عبادت ، سیاحت

 

	دوشنبه ۲۸ دی۱۳۹۴ ساعت: 9:33	توسط:درازهی
شعربلوچی تقدیم به شما مَئ مکـُّران جان زنده باد (مکران جان من زنده باد) سرحد زمین پاینده باد (سرحد زمین پاینده باد) هر دو مَنی مُلک و کـَـتان (هر دو وطن و خانه من هستند) هر دو مَنی شهر و کـیان (هر دو شهر و کیان من هستند) هر دو دیار جاودان (هر دو دیار جاودان هستند) سوزڃن گل و سبزڃن نلان (در این دیار گلهای سرخ و نی های سبز وجود دارند) کـَوْرو تـَلار و مچگان (دراین سرزمین رودخانه کوه و صخره و درخت خرما وجود دارند) نڃستن بَرڃ مُلک، بزدلان (در سرزمین من افراد بزدل و ترسو وجود ندارند) مَردنـْت و شڃرانـی نران (مردان این سرزمین همچون شیران نر دلاور هستند) پیرنـْت و بازڃنڃ جُوان (تعدادی از افراد پیر و عده ایی جوان هستند) شه خاش برڃن په زاهدان (اگر از خاش به زاهدان حرکت کنیم) گنده تو شهر حافظان (شما شهر حافظان یعنی زاهدان را می بینید) سنگان تمین و تمندان (از جمله مناطق این سرزمین سنگان تمین و تمندان) ترشاب و لادیز تان تفتان (ترشاب لادیز و کوه تفتان میرجاوه کوه بزمان) میرجاوگ و کوه بزمان پیشین نۏک آباد و دَلگان ( پیشین نوک آباد ودلگان هستند) تانْ چابهار تو چکران (اگربه صورت تفریحی به طرف چابهار بروید) شه فهرج و کلپۏرَگان (شهرهایی همچون ایرانشهر و کلپورگان  ساربۏگ و نڃکشهر ماهکان (ساربوگ نیکشهر وماهکان را می بینید) نۏکجوب و بُمپور و سۏران (نوکجوب بمپور سوران سرباز لاشار و مهرستان ) سرباز لاشار و مِهرستان شَه کـُنارک نۏبندیان (از کنارک و نوبندیان همچنین کوهک جالق و نوبندیان اشاره کرد) کۏهَک و جالق اڃرافشان رنـْد بلۏچ پاکستان ( قوم بلوچ در کشورهای پاکستان عمان ترکمنستان) تانزانیا و هندوستان یڃ شئ بلۏچ مَرد کلان (بله این است بلوچ بزرگ مرد تاریخ) کوچ و بلۏچَئ وارثان (قوم بلوچ وارث و فرزندان قوم کوچ و بلوچ در شاهنامه هستند) شَه کۏها بگر تا بندران (از کوه گرفته تا بندر در جنوب شرق ایران) پَهْکان بلۏچَن پَر جهان ( اینها از آن قوم بلوچ در جهان و ایران هستند)ارسالی از